به کرم سبز بیند یش که بیشتر زندگی اش را روی زمین می گذراند و به پرندگان حسد می ورزد و از شکل کالبدش خشمگین است.

می اندیشد ; من منفورترین موجوداتم , زشت , کریه و محکوم به خزیدن بر روی زمین .

اما یک روز مادر طبیعت از کرم می خواهد که پیله ای بتند ...

کرم یکه می خورد زیرا پیش از این هرگز پیله ای نساخته, گمان میکند باید گور خود را بسازد و اماده ی مرگ شود, هر چند از زندگی خود تا ان لحظه ناخشنود بوده است.

به خدا شکوه می برد ; ....

درست زمانی که داشتم سر انجام به همه چیز عادت می کردم تو داری اندک چیزی را که دارم از من می گیری؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

پس نا امیدانه خود را در پیله حبس میکند و منتظر پایان می ماتد.......

چند روز بعد در میابد که به پروانه ای زیبا تبدیل شده که می تواند تا اسمان نیز برود و بسیار تحسینش کنند!