در کارخانه ای در یک منطقه ی تاسیساتی هنگامی که زنگ ناهار به صدا در می امد تمام کارگرها کنار هم می نشستند و ناهار می خوردند.

همواره با نوعی یکنواختی تعجب اور یکی از کارگرها بسته ی ناهارش را باز می کرد و لب به اعتراض می گشود :لعنت بر شیطان! امید وارم که ساند ویچ کالباس نباشد من از کالباس متنفرم!

او عادت داشت هر روز بدون استثنا از ساندویچ کالباس شکایت کند و این کار را همواره بدون هیچ تغییری در رفتارش تکرار می کرد.

هفته ها گذشت . کم کم سایر کارگر ها از رفتار او به ستوه امدند.

سر انجام یکی از کارگرها گفت:اگر تا این اندازه از ساندویچ کالباس متنفری چرا به همسرت نمی گی که یک ساندویچ دیگه برات درست کنه؟

منظورت از همسر چیه؟ من که متاهل نیستم!

من خودم ساندویچ هایم را درست می کنم.؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

اما با خوندن اولین نامه غش میکنه؟

گیرنده:همسر عزیزم

موضوع : من رسیدم

نه از اغاز چنین رسمی بود

و نه فرجام چنان خواهد شد

ظلمتی هست اگر

چشم از کوچه ی یاری بردار

و فراموش کن این کهنه خیال

نور فانوس رفیقی که تو را دریابد!

دست یاری که بکوبد در را

و از ایینه بپرس

منزل روشن خورشید کجاست؟

شوق دریا اگرت هست روان باید بود

ور نه در حسرت همراهی رودی

به زمین خواهی شد...

مقصد از شوق رسیدن خالی ست

راه سرشار امید

و بدان کین امروز

منتظر فردایی ست

که تو دیروز در امید وصالش بودی!

لحظه را دریابیم

و از اغاز چنان رسمی بود

که سر انجام چنین خواهد شد.

اما تو سر گرم پوشیدن لباس بودی!!!

وقتی که 15 دقیقه بیهوده روی صندلی نشسته بودی و پاهاتو تکون می دادی فکر کردم که می خوای با من حرف بزنی اما تو دویدی و تلفونو برداشتی و با یکی از دوستات تماس گرفتی تا از چیزای بی اهمیت بگی.من با صبرو شکیبایی در تمام مدت روز تو را نگاه می کردم و تو اونقدر مشغول بودی که هیچ چیز به من نگفتی.

موقع خوردن ناهار متوجه شدی که چند نفر از دوستات قبل از غذا کمی با من حرف می زنن اما تو چنین کاری نکردی.!

باز هم فرصت هست و امید وارم که تو بلاخره با من حرف بزنی .

ولی من بازم منتظر موندم که بعد از تماشای تلویزیون و خوردن غذا با من حرف بزنی.زمان خوابیدن فکر کردم که خیلی خسته ای .

بعد از گفتن شب به خیر به خوانوادت سریع به سمت رختخوابت رفتی و خوابیدی.

مهم نیست شاید نمی دونستی که من همیشه اونجا با تو هستم .

من به تو عشق می ورزم و هر روز منتظرم تا با من حرف بزنی!

خوشبختی قطره ی شبنمی ست که هر روز صبح بر برگ گل سرخ می نشیند و گاهی ان را نمی بینیم و بی تفاوت از کنارش می گذریم.

و یا شاید جوانه ی کوچکی است که مدت هاست در خاک باغچه مان روییده است و ما بی توجه به ان هرگز رستن ان را احساس نکرده ایم .

خوشبختی همان کبوتری ست که از ابتدای پاییز به تمنای گرمای دست هایمان در پشت پنجره ی اتاقمان لانه گزیده و هر روز صبح با صدایش از خواب بر می خیزیم اما هرگز ان را ندیده ایم.

وقتی بی هیچ دغدغه ای سر را بر بالش می گذاریم و در حساب چرتکه ای اعمال روزانه مان صبح را به شب اورده ایم بی انکه بنده ای را ازرده باشیم و شاید هم بالاتر دلی را به دست اورده باشیم و لبی را خندان کرده ایم یا دستی را از سرما به گرمای مهر رسانده ایم .

این خوشبختی ست .

دستانی که جوانه ای را به شاخه ای پیوند می دهد و هر دو را زندگی می بخشد و چراغ امید را در کوچه پس کوچه های شهرمان روشن می کند .

ای خدای مهر بان.