شگفتا وقتی که بود نمی دیدم

وقتی می خواند نمی شنیدم

وقتی دیدم که نبود

وقتی شنیدم که نخواند

چه غم انگیز است وقتی که چشمه ای سرد و زلال در برابرت می جوشد و می خواند و می نالد...

چشمه ی اتش باشی و نه اب و چشمه که خشکید

چشمه که از ان اتش که تو تشنه ی ان بودی بخار شد و به هوا رفت و اتش کویر را تاخت و در خود گداخت و از زمین اتش رویید و از اسمان اتش باریید...

تو تشنه ی اب گردی نه تشنه ی اتش!!

و بعد عمری گداختن از غم نبودن کسی که تا بود...