آن پرنده عاشق است

عاشق ستاره ماهی ای

که مثل یک نگین نقره ای

روی دست آب برق می زند

ماهی لباس  نقره ای هم عاشق است

عاشق پرنده ی طلائی

که مثل سکه ای

توی مشت آفتاب برق می زند

آن پرنده را ولی چطور می شود به ماهی اش رساند؟؟

خطبه ی عروسی این دو عاشق عجیب را چطور می شود میان ابرو آب خواند!!

هیچکس تا کنون سفره ای برای عقد ماهی و پرنده ای نچیده است.

هیچکس پرنده ماهی ای ندیده است!!

یک شب ولی مطمئنم عشق بال می شود

راهی جاده های روشن خیال می شود

ماهی ای می پرد به سمت آسمان

یک شبی مطمئنم عشق باله می شود

راه های دور مثل کاغذی مچاله می شود

و پرنده ای شنا کنان میرود به قعر آبهای بیکران

بعد از آن روی نقشه های عاشقی

سرزمین تازه ای آفریده می شود

و پرنده ماهی ای

بال و پر زنان شنا کنان

هم در آب و هم در آسمان دیده می شود...

                                                                                         " عرفان نظر آهاری"

سال جدید را جلو جلوتر تبریک می گم.

این پست آخرین پست امساله می دونم عکسش یکم عجیب و گندس ولی از شاه کارای هنری خودمه

سالی پر از شادی و موفقیت براتون آرزو می کنم. واسه ی منم دعا کنید

هر کس به چیزی تبدیل می شود که به آن عشق می ورزد

اگر سنگی را دوست داشته باشد سنگ می شود  .

اگر هدفی را دوست داشته باشد به آن هدف تبدیل می شود.

اگر به فردی عشق بورزد آن فرد می شود و

اگر به خدا عشق بورزد خدائی می شود .

اینک انتخاب با خود توست که ...

نامت چه بود؟

آدم.

فرزند؟

مرا نه مادر نه پدری, بنویس اولین یتیم عالم خلقت.

محل تولد؟

بهشت پاک.

اینک محل سکونت؟

زمین خاک.

آن چیست بر گرده نهاده ای؟

امانت است.

قدت؟

روزی چنان بلند که همسایه ی خدا, اینک به قدر سایه ی بختم به روی خاک.

اعضای خوانواده ات؟

حوای خوب و پاک, قابیل خشمناک, هابیل زیر خاک.

روز تولدت؟

در روز جمعه ای , به گمانم که روز عشق.

رنگت؟

اینک فقط سیاه ز شرم چنان گناه.

چشمت؟

به رنگ بارش باران که ببارد ز آسمان.

وزنت؟

نه آنچنان سبک که پرم در هوای دوست نه آنچنان وزین که نشینم بر این زمین.

جنست؟

نیمی مرا ز خاک نیم دگر خدا.

شغلت؟

در کار کشت امیدم به روی خاک.

شاکی تو؟

خدا؟

نام وکیل؟

آن هم فقط خدا.

جرمت؟

یک سیب از درخت وسوسه.

تنها همین؟

همین!!!

حکمت؟

تبعید در زمین.

همدست در گناه؟

حوای آشنا.

ترسیده ای؟

کمی.

زچه؟

که شوم من اسیر خاک.

آیا کسی به ملاقاتت آمده است؟

بلی.

که؟

گاهی فقط خدا.

داری گلایه ای؟

دیگر گلایه نه ولی...

ولی که چه؟

حکمی چنین آن هم به یک گناه!!

دلتنگ گشته ای؟

زیاد.

برای که؟

تنها فقط خدا.

آورده ای سند؟

بلی.

چه؟

دو قطره اشک.

داری تو ضامنی؟

بلی.

چه کس؟

تنها کسم خدا

در آخرین دفاع ؟

می خوانمش چنان که اجابت کند دعا...

                                                                                      ""  کیوان شاهبداغی""

ممنون که در مدت نبود من بازم بهم لطف کردید و سر زدید

معذرت می خوام که یه مدت به دلیل مسائل بخش خصوصی از آپ نمودن معذور بودمسعی میکنم زود به زود آپ کنم که خدا رو خوش بیا

راستی ببخشید اگه این عکسه خیلی بی مربوطه آخه از نگاهش خوشم اومد حالا شما تصور کنید داره به تنگ ماهیه ذکر شده در پائین مینگرد تا بلکه هم یه تاثیری این عکسه داشته باشه

پرنده لب تنگ ماهی نشسته بود و به ماهی نگاه می کرد و می گفت سقف قفست خراب شده چرا پر واز نمی کنی ؟

لحظه ها را دریاب...

حضور دوبارمون رو توی یه مهمونی بزرگ به همتون تبریک  میگم هممون خیلی مورد لطف قرار گرفتیم  امید وارم قدرشو بدونیم...

میشه منم دعا کنید؟

عمریست که از حضور او جا ماندیم

در غربت سرد خویش تنها ماندیم

او منتظر است تا که ما برگردیم

مائیم که در غیبت کبری ماندیم...

سلام دوستای عزیزم این عید بزرگ و عزیز را به همتون تبریکات میگم  تازه عیدی هم می خوام ... برام دعا کنید...

 شبی از شب ها روح الامین در سدره بود. او شنید که خداوند عاشقانه به راز و نیاز کسی لبیک می گوید.روح الامین گفت:نمی دانم کیست که در این وقت شب با خدا سخن می گوید .اما هر که هست بنده ای عالی که نفسی مرده و دلی زنده  دارد. پس خواست که این بنده ی عالی مقام را بشناسد.

  او هفت آسمان و زمین را گشت.

  دریاها و کوه ها را گشت.

  به دشت و دمن سر کشید.

  اما از اثری از این بنده ی خوب خدا نیافت.

   ناچار به سوی حضرت حق شتافت و مشاهده کرد که خداوند همچنان

   مشغول لبیک گفتن به آن بنده ی سعادتمند است.

     بازگشت و دوباره به جستجو پرداخت.   سر انجام بی آنکه آن بنده ی دعاگو را دیده باشد نزد خدا رفت و گفت:تو او را به من نشان بده شوق دیدار او را دارم.

   خداوند به روح الامین گفت: به روم و به فلان خرابه برو او را خواهی یافت.

    روح الامین به روم رفت و در آن ویرانه بت پرستی را دید که از خمیر مانده ی نان بتی ساخته است و در مقابل آن بت زار می زند و عاشقانه نجوا می کند.

   بت پرست آنجا و در آن ویرانه شورمندانه بتی را خطاب می کرد وخداوند به لطف خویش به او پاسخ می داد.

                                                                                       "عطار"

سلام دوستای خوبم .جای همگیتون خالی فردا می خوام برم مشهد

چمدونم هنوز خیلی جا داره کسی سالامی چیزی واسه ی رسوندن نداره؟؟؟

تا وقتی برگشت کنم از آپ نمودن معذورم.

همه ی نغمه های دل انگیزی که انسانی می تواند زمزمه کند را در کلامی گرد آورده ام

همه ی بوهای خوشی که گلهای رنگارنگ در هر بوستانی می توانند پیدا کنند را در رایحه ای جمع کرده ام

همه ی محبت هایی که یک دل می تواند در خود نگه دارد را در یک حس عاشقانه نگه داشته ام

همه ی دست هایی که به احترام ممکن است بر سینه هایی قرار گیرند را در یک دست ,  بر سینه ی ارادت و تعظیم خود گذاشته ام

همه ی زیبایی ها و دل فریبی های نقشی که شاید بر صفحه ای رسم کنند را در نقش دل باختگی خود بر صفحه ی دل کشیده ام

و همه ی خوبی ها و نیکی ها را در یک واژه ذخیره کرده ام و نام آن را "سلام " نهادم

این سلام را پیشکش جمال و جلال تو کرده ام

این سلام را به پای حضور نورانی تو انداخته ام

این سلام را به آستان مقدس تو رسانده ام

و این سلام را به پیک دل دادگی و شیفتگی خود,  ساخته ام

تا حرفهای ناگفته ام را با گوش مهربانی  تو باز گوید

و ناله های بر نیامده ام را در پیش چشم لطف تو فرو خواند

ومرا به تو رساند...

فرشته تصمیمش را گرفته بود.پیش خدا رفت و گفت:

  خدایا می خواهم زمین را از نزدیک ببینم.اجازه می خواهم و مهلتی کوتاه .

دلم بی تاب تجربه ی زمینی است.

خداوند درخواست فرشته را پذیرفت .

فرشته گفت:

تا باز گردم بالهایم را به شما می سپارم این بالها در زمین چندان به کار من نمی آیند.

خداوند بالهای فرشته را بر روی پشته ای از بالهای دیگر گذاشت و گفت :

بالهایت را به امانت نگاه می دارم اما بترس که زمین اسیرت نکند زیرا که خاک زمینم دامنگیر است .

فرشته گفت باز می گردم حتما باز می گردم,این قولی است که فرشته ای  به خداوند می دهد .

فرشته به زمین آمد و از دیدن آن همه فرشته ی بی بال تعجب کرد.او هر که را که می دید به یاد می آورد زیرا او را قبلا در بهشت دیده بود. اما نفهمید که چرا این فرشته ها برای پس گرفتن بالهایشان به بهشت بر نمی گردند؟

روزها گذشت و با گذشت هر روز فرشته چیزی را از یاد برد.

و روزی رسید که فرشته دیگر چیزی از آن گذشته ی دور و زیبا به یاد نمی آورد نه بالهایش را و نه قولش را.

فرشته در زمین ماند . فرشته هرگز به زمین بر نگشت ...

                                                                                       .عرفان نظر آهاری.

ولی خدا هنوزم به فرشته هاش امید داره اینو از روی پشته ی بالها که هر روز داره بزرگتر میشه می تونی بفهمی.

من تو اون فرشته هایم و خوب می دو نیم که جای ما اینجا نیست حتی اگه یکم زمین گردیمون طولانی شده باشه

واسه ی همینم هست که همیشه آرزو داشتن دوتا بال رو داریم!!!

دلم براتون تنگیده بود

خدارو شکر از امتحانات فراغت یافته شدم حالا که بعد از یه عمری تونستم آپ نماین دوست دارم واسه ی شروع با این دعای زیبا آپ کنم فقط بیاید دعا کنیم که این دعا برای هممون اجابت بشه.

قابل ستایش است خداوند بخشنده ی مهربان که همه ی سپاس ها و درود ها  مخصوص اوست.

ای منتهای بودن ,ای دانش نهایی,ای بعد بی نهایت,ای اوج شادمانی,بر ما شعور قلبی, آرامش درونی,هم زیستی , تحمل,ایمان ,خرد عطا کن.

ما را به حکم بودن از بند تن رها کن.

از بند خود پرستی ,از خشم ,از شهوت ,نفرت نجاتمان ده.

از فیض لایزالت محروممان مگردان تا قلب ما همیشه لبریز از عشق باشد.

در هر کجا که هستیم در هر مقام و منصب همواره نام خود را آویز راهمان کن .

                                   مگذار یاد پاکت در ذهن ما بمیرد.

چرا عاقلان را نصیحت کنیم؟

بیائید از عشق صحبت کنیم

تمام عبادات ما عادت است

به بی عادتی کاش عادت کنیم

چه اشکال دارد پس از هر نماز

دو رکعت گلی را عبادت کنیم؟

به هنگام نیت برای نماز

به آلاله ها قصد قربت کنیم؟

چه اشکال دارد که در هر قنوت

دمی بشنو از نی حکایت کنیم؟

چه اشکال دارد در آئینه ها

جمال خدا را زیارت کنیم؟

مگر موج دریا ز دریا جداست

چرا بر "یکی" حکم "کثرت"کنیم؟

پراکندگی حاصل کثرت است

بیائید تمرین وحدت کنیم

وجود تو چون عین ماهیت است

چرا بحث معلول و علت کنیم؟

بیا جیب احساس و اندیشه را

پر از نقل مهر و محبت کنیم

پر از گلشن راز, از عقل سرخ

پر از کیمیای سعادت کنیم

بیائید تا عین عین القضات

میان دل و دین قضاوت کنیم

اگر سنت اوست نو آوری

نگاهی هم از نو به سنت کنیم

مگو کهنه شد رسم عهد الست

بیائید تجدید بیعت کنیم

برادر چه شد رسم اخوانیه؟

بیا یاد عهد اخوت کنیم

بگو قافیه سست یا نا درست

همین بس که ما ساده صحبت کنیم

خدایا دلی آفتابی بده

که از باغ گل ها حمایت کنیم

رعایت کن آن عاشقی را که گفت:

بیا عاشقی را رعایت کنیم...

پس بودن و ماندنت را با تمام وجود فریاد کن آن چنان که فلک پژواک صدایت را تاب نیاورد...

هیچ کس وسوسه اش نکرد هیچ کس فریبش نداد او خودش سیب را از شاخه چید و گاز زد و نیم خورده دور انداخت.

او خودش از بهشت بیرون رفت و وقتی به پشت دروازه ی بهشت رسید ایستاد.انگار می خواست چیزی بگوید.

چیزی اما نگفت.

خدا دستش را گرفت و مشتی اختیار به او داد و گفت:

برو زیرا که اشتباه کردی. اما اینجا خانه ی توست هر وقت که بر گردی.و فراموش نکن که از اشتباه به آمرزش راهی هست.

او رفت و شیطان مبهوت نگاهش می کرد.شیطان کوچک تر از آن بود که او را به کاری وادار کند.شیطان موجود بیچاره ای بود که در کیسه اش جز مشتی گناه چیزی نداشت.

او رفت اما نه مثل شیطان مغرورانه تا گناه کند  , او رفت تا کودکانه اشتباه کند.

او به زمین آمد و اشتباه کرد بارها و بارها.

اشتباه کرد مثل فرشته ی بازیگوشی که گاهی دری را بی اجازه باز می کند یا دستش به چیزی می خورد و آن را می اندازد . فرشته ای سر به هوا که گاهی سر می خورد , می افتد و دست و بالش می شکند.

اشتباههای کوچک او مثل لباسی نا مناسب بود که گاهی کسی به تن می کند.اما ما همیشه تنها لباسش را دیدیم هرگز قلبش را ندیدیم که زیر پیراهنش بود.

ما از هر اشتباه او سنگی ساختیم و به سمتش پرت کردیم.سنگ های ما روحش را خط خطی کرد و ما نفهمیدیم.

اما یکروز بی آنکه چیزی بگوید لباس نا منالبش را از تن در آورد و اشتباههای کوچکش را دور انداخت و ما دیدیم که او دو بال کوچک نارنجی هم دارد دو بال کوچک که سالها از ما پنهان کرده بود و پر زد مثل پرنده ای که به آشیانه اش بر می گردد.

او به بهشت برگشت و حالا هر صبح وقتی خورشید طلوع می کند صدایش را می شنوم.

زیرا او قناری کوچکی است که روی انگشت خدا آواز می خواند...

                                                                                           "عرفان نظر آهاری"

سلام به همه ی دوستای دور و نزدیک.

سال نو مبارک . نگو دیر سال نو رو تبریک گفتم که می گم می خواستم آخرین کسی باشم که بهت تبریک میگم.

امید وارم امسال هم به چیزهایی که لایقشون هستی برسی .

این سال نو واسه ی من سال خوبی بود توی ایام عید یه سری چیزایی یاد گرفتم گفتم بگم تا هم وبلاگم آپ شده باشه و هم حرفایی که باید میزدم رو زده  باشم.

توی این سال نو هنوزم به دعاهاتون نیازمندم .

گل سرخ زیبا میشکفد چون تلاش نمی کند نیلوفر باشد و نیلوفرها اینگونه زیبا می شکفند چون چیزی از افسانه ی شکفتن گلهای دیگر نمی دانند.

همه چیز در طبیعت زیبا است چون تمام پدیده ها آزاد از رقابتند , هیچ یک نمی خواهد دیگری باشد.

همه به راه خود می روند .

نکته همین جاست ...

                       خود باش و از یاد مبر هر کاری کنی نمی توانی غیر از خود باشی.

تمام دست و پا زدنها عبث است تنها و تنها خود باش.

برده نباش تا جایی پیرو جامعه باش که احساس می کنی لازم است.اما همواره حاکم بر سرنوشت خود باش.

عشق را نمی توان اداره کرد پدیده ای است که پیش می آید و لحظه ای که بکوشی آنرا اداره کنی همه چیز به هم می خورد.

عشق نمی تواند مالک باشد .عشق به دیگری آزادی می دهد .عشق هدیه ای بلاشرط  است و چانه زنی نمی پذیرد.

زمان برای پذیرفتن بهانه های ما فرا می رسد :

                                                           دیر شده یا باید فردا صبح زود بیدار شوم.

            و با سرعت تمام از هم جدا می شویم بدون آنکه در چشم های یکدیگر نگاه کنیم

سلام دوستای عزیزم حالتون چطوره؟

من که دلم بدجور واسه ی شما تنگش شده بود

یه غیبت طولاند داشتم ولی بازم اینجام و این مهمه.

دیدم نزدیکه عیده همه دارن همه جا رو می تکونن گفتم مگه وبلاگ من چشه که نتکونمش اینه که اومدم بتکونمش.

خیلی دنبال مطالبی یودم که به درد خونه تکونی بخوره یعنی یه جورایی دلامونو بتکونه سعی خودمو کردم البته چیزایی که به نظرم مناسب بود و قصد کردم که بنویسم یوخده طولانیس ((عجب اصفهانی شد دادا )) اما به نظرم ارزش یکبار خوندن را داره حالا دیگه روش خوندنش با خودت می خوای بشین و بخون می خوای بخواب و بخون می خوای بده یکی برات بخونه تو گوش کن ولی خلاصه لطف کن و بخون چون اون تهش من منتظر نظرتم.

اولین چیزی که می نویسم متن زیره که خودم خیلی دوسش دارم و تقدیمش می کنم به یکی از عزیز ترین های زندگیم. تمام مدتی که داشتم این متنو می نوشتم می خواستم که این متن رو از دکتر شریعتی به اون تقدیم کنم امروز تولدشه و این به نوعی هدیه ی من به اونه امید وارم خوشش بیاد .یه بار دیگه رسما" تولدت مبارک...

ومنتظرتون هستم چون بودنم به بودنتون گره خورده .در آخر اینم بگم من نظر خیلی دوس دارم...

و در آغاز هیچ نبود,  کلمه بود و آن کلمه خدا بود....

                          و کلمه بی زبانی که بخواندش و بی اندیشه ای که بداندش چگونه می تواند بود؟

و خدا یکی بود و جز خدا هیچ نبود و با نبودن چگونه می توان بودن؟

و خدا بود و با او عدم  و عدم گوش نداشت .

حرف هایی هست برای گفتن که اگر گوشی نبود نمی گوییم.و حرف هایی هست برای نگفتن که هرگز سر به ابتذال گفتن فرو نمی اورند.

حرف های شگفت ,زیبا و اهورایی همین هایند و سرمایه ی ماورایی هر کس به اندازه ی حرف هایی است که برای نگفتن دارد.

حرف های بی تاب و طاقت فرسا که همچون زبانه های بی قرار آتشند و کلماتش هر یک انفجاری را به بند کشیده اند  کلماتی که پاره های بودن آدمی اند.

اینان همواره در جستجوی مخاطب خویشند اگر یافتند یافته می شوند!! در صمیم وجدان او آرام می گیرند.واگر مخاطب خویش را نیافتند نیستند و اگر او را گم کردند روح را از درون به آتش می کشند.

و دمادم حریق های دهشتناک عذاب بر می افروزند.

و خدا برای نگفتن حرف های بسیار داشت که در بی کرانگی دلش موج میزد و بی قرارش می کرد.و عدم چگونه می توانست مخاطب او باشد؟

هر کس گمشده ای دارد و خدا گمشده ای داشت .

هر کس دوتاست وخدا یکی بود.

هر کس به اندازه ای که احساسش می کنند هست. هر کسی را نه بدان گونه که هست احساس می کنند بدان گونه که احساسش می کنند هست.

انسان یک لفظ است که بر زبان آشنا می گذرد و بودن خویش را از زبان دوست می شنود. هر کسی کلمه ای است که از عقیم ماندن می هراسد و در خفقان جنین خون می خورد و کلمه مسیح است و آنگاه که روح القدوس (( فرشته ی عشق)) خود را بر مریم بی کس به کارت حسین می زند و با یاد آشنا فراموشخانه ی عدمش رافتح می کند و خالی معصوم رحمتش را که عدمی ست خواهنده منتظر, محتاج  از حظور خویش لبریز می سازد و آنگاه مسیح را که آنجا چشم به راه ((شدن)) خویش بی قراری می کند می بیند می شناسد حس می کند و این چنین مسیح زاده می شود کلمه هست می شود در ((فهمیده شدن)) , ((می شود)) و در آگاهی دیگری به خود آگاهی می رسد که کلمه در جهانی که فهمش نمی کند عدمی است که وجود خویش را حس می کند و یا وجودی که عدم خویش را.

و در آغاز  هیچ نبود کلمه بود و آن کلمه خدا بود

  عظمت همواره در جستجوی چشمی است که او را ببیند .

و خوبی همواره در انتظار خردی است که او را بشناسد .

و زیبایی همواره تشنه ی دلی  که به او عشق ورزد.

و جبروت نیاز مند اراده ای که در برابرش به دلخواه رام گردد و غرور در آرزوی عصیان مغروری که بشکندش و سیرابش کند.

و خدا عظیم بود و خوب و زیبا و پر جبروت و مغرور اما کسی نداشت.

خدا آفریدگار بود و چگونه می توانست نیافریند؟

و خدا مهربان بود و چگونه می توانست مهر نورزد؟

((بودن))(( می خواهد))!! و از عدم نمی توان خواست و حیات انتظار می کشید و از عدم کسی نمی رسید. و داشتن نیازمند طلب است    و پنهانی بی تاب کشف و تنهایی بی قرار انس.

و خدا  از بودن بیشتر بود و از حیات زنده تر و از غیب پنهان تر و از تنهایی تنها تر و برای طلب بسیار داشت و عدم نیازمند  نیست نه نیازمند خدا و نه نیازمند مهر.

نه می شناسد  نه می خواهد و نه درد می کشد و نه انس می بندد و نه هیچ گاه بی تاب می شود

که عدم  نبودن مطلق است اما خدا بودن بودن مطلق است و عدم فقر مطلق بود و هیچ نمی خواست و خدا تمنای مطلق بود و هر کسی به اندازه ی داشتن هایش می خواهد .

شاه نگران شد و سعی کرد با صدور فرمان برای حفظ امنیت ملی و سلامت عمومی , مردم را مهار کند.

نه در حالت بمان , نه در جایت بمان

به سوی مبدا...

کلمه قدرت است .کلمه جهان را دگرگون می کند , و انسان را نیز.

همه شنیده ایم که :" نباید در مورد رخداد های نیکی که بر ما روی می دهد , صحبت کنیم چون حسادت دیگران شادی ما را ویران خواهد کرد"!!!!

اگر در فضا انرژی مثبت بپراکنید انرژی مثبت بیشتری را به خود جذب می کنید, وآنانی را که به راستی خیر شما را می خواهند شاد می کنید.

در انزوا , پاک ماندن نه سخت است ونه با ارزش...

و چه سخت است این انسان بی نهایت طلب زیبایی خواه را به این دنیا واگذاشت تا میان خون و خونریزی هایش میان نا پاکی ها و ستم هایش زندگی کند , فطرتش را از یاد ببرد و زشتی ها را بپرستد ...

هوس را به جای عشق به او بفروشند و هیچ وقت نفهمد که عشق چیست و هوس , و فرق این دو...

این نگاه حقیر مرا ببخش , دلم را ببخش که خالیست .

که این برای من , برای این نگاه خیره ی گستاخ بسیار بزرگ است , بسیار سنگین .

اما خدایا تو مرا ببخش , ببخش که خیلی کوچکتر از آنم که تو می خواهی.

" آزاده دلیر"

این همه هندونه گذاشتم زیر بغلای مبارکتون تا به حضور محترمتون برسونم که اگه قالب بلاگمو عوض کردم واسه اینه که نیست عکسهای من خارجکی هستن  اینه که تو اون قالب قبلی جاشون نمی شد

خوب اینم گفتمو از هولش در اومدماز الان به بعدش دیگه با شما و نظراتون

همتون با هم شاد و موفق باشید

انسان به میزان برخورداری هایی که در زندگی دارد ,

سطح تعالی و درجه ی کمال هر انسانی را با درجه ی تعالی و کمال نیازهایی که دارد و کمبود هایی که احساس می کند, دقیقا" می توان اندازه گیری کرد.

حرف هایی هست برای " گفتن" که اگر گوشی نبود , نمی گوییم.

حرف های شگفت , زیبا و اهورایی همین هایند .

پس می توان سایه ها و رنگ ها را شنید.می توان حتی عطر گل ها , شکوفه ی درختان و طعم تک تک درختان را هم شنید.

می توان چهره , نگاه و عشق انسان ها را هم شنید .

همه هم صدا می شوند , هر کس با زبان خود...

کاشتم عشق است به تو, تو هم بکار...

من هم کاشته ام با تو, در زمین من در زمین تو.

نیایش و ستایش نه از من نه از تو ...