ستایش از آن توست که زمین سرد را گرمی بهار بخشیدی و پرستوی غم گرفته را نغمه ی پرواز.
بر این امیدم که چشم های ما را نیز با باران لطف خویش خواهی شست
تا زیباتر ببینیم و چنانچه تو خواهی زیباتر شویم.
بنامت دوباره آغاز خواهیم کرد بهاری دیگر را...
RSS